روحانی باز هم حرف قبلی‌اش را گردن نگرفت

حسن روحانی ۹ شهریور صریحاً گفته بود اگر قرار است ایران ۲۰ سال دیگر با قدرت‌های بزرگ بجنگد، «باید اول از مردم بپرسیم» و اگر مردم این مسیر را نپذیرفتند، باید راه دیگری را انتخاب کرد.

حالا اما او می‌گوید «اصلاً» کلمه رفراندوم یا همه‌پرسی را به زبان نیاورده و منظورش صرفاً مراجعه به مردم درباره «اهداف بلندمدت ملی» بوده است.

این مدل توضیح دادن برای روحانی تازگی ندارد. در ماجرای برنامه ۱۰۰ روزه هم بعدها گفت «من کی گفتم مشکلات را ۱۰۰ روزه حل می‌کنم؟»؛ در حالی که در سال ۱۳۹۲ از وجود یک برنامه کوتاه‌مدت ۱۰۰ روزه در برنامه‌هایش صحبت کرده بود. البته بررسی‌های بعدی نشان داد تعبیر «حل همه مشکلات در ۱۰۰ روز» دقیقاً همان چیزی نبود که او گفته بود، اما تغییر لحن و بازتعریف وعده، محل انتقاد شد.

ماجرای بنزین ۱۳۹۸ هم نمونه دیگری بود؛ جایی که روحانی گفت صبح جمعه فهمیده قیمت بنزین تغییر کرده، در حالی که خود او همان زمان توضیح داد اصل تصمیم از قبل تصویب شده و فقط زمان اجرا به وزیر کشور و شورای امنیت کشور واگذار شده بود.

الگوی تکرارشونده روشن است: ابتدا یک جمله سیاسی پرهزینه گفته می‌شود، بعد که واکنش‌ها بالا می‌گیرد، توضیح تازه‌ای ارائه می‌شود که دامنه همان حرف را محدودتر نشان دهد.